Een boek over Stefan Alfons

Op de dag dat de Nederlandse voetbalvrouwen de WK-finale speelden ging ik voor het eerst sinds jaren weer ‘ns vrijwillig naar de kerk. In de voormalig gereformeerde Opstandingskerk in de Groningse wijk De Wijert woonde ik een zondagsdienst bij.

Ik kwam er niet om Gods woord tot mij te nemen. De reden dat ik naar Groningen-Zuid fietste was Chris Alfons. Deze goedlachse Groninger had mij in de zomer van 2018 een gedenkwaardige presentatietraining gegeven. Met een enorm goed en vrolijk gevoel was ik die middag vertrokken. En zelfs nu nog moet ik glimlachen als ik aan die training en Chris denk. Mensen die Chris kennen zullen het herkennen.

Daarna hielden Chris en ik contact via LinkedIn. Toen hij een paar maanden geleden kenbaar maakte dat zijn langgekoesterde droom (een kerkdienst geven) eindelijk in vervulling ging, wilde ik dat meemaken. Bovendien had ik wel weer zin in een shot Chris Alfons.

Het was zijn broer Stefan die de droom van Chris mogelijk maakte. Sinds kort is Stefans bedrijf Totally in Shape namelijk gevestigd in de fraaie kerk die in 1967 door architect Cees Groen werd ontworpen.

Voor deze bijzondere dienst waren de fitnessapparaten, Kettlebells en bokszakken aan de kant geschoven en weldra werd de enorme ruimte gevuld met ruim honderd vrienden en familieleden. Het werd een ontroerende en vrolijke dienst. Chris vertelde op de hem kenmerkende aanstekelijke wijze en tussendoor speelde een swingende band met prachtig harmoniërende zangeressen – het verbaasde mij niet dat ze familiebanden hadden. Stil blijven zitten was geen optie en als je Chris zag dansen dan had je ook geen aansporing nodig.

Na een uur was de dienst klaar, “want” zeiden de broers Alfons “er zijn hier veel voetballiefhebbers die graag de WK-finale willen zien.”

Dat deden we in de zijbeuk waar een mooie mengelmoes van jong en oud, man en vrouw, kleurling en kaaskop naar het grote scherm keek.

Rowin en Stefan Alfons

In de centrale ruimte met bar werd nagepraat onder het genot van een (non-alcoholisch) drankje en een sateetje. Behalve Chris kende ik niemand, maar ik voelde me thuis en welkom. Ik -gemankeerd gitarist- complimenteerde de gitarist die het compliment bescheiden incasseerde. Hij bleek Rowin Alfons te heten en samen met zijn vader deze indrukwekkende sportschool te runnen.

Ik dankte Chris voor zijn wederom gloedvolle verhaal. Ontmoette zijn broer Stefan en sprak lovende woorden over zijn imposante bedrijfspand. Stefan deed in goedlachsheid en sympathie niet onder voor Chris. “Misschien kun jij wel iets voor hem betekenen,” zei Chris, waarna hij door een andere bezoeker werd weggetrokken en omarmd.

Ik gaf Stefan mijn kaartje en we spraken af elkaar in de nabije toekomst weer te spreken.

Ondanks de teleurstellende voetbaluitslag ging ik met net zo’n vrolijk humeur naar huis als een jaar eerder na de presentatietraining van Chris.

Vrijdagmiddag was het zover. Stefan had me gevraagd langs te komen. Het was een zonnige dag. Bij de entree kwam hij al naar me toe: één brok vrolijke energie. Op mijn verzoek liepen we nog even naar de grote hal: de kerk was weer een sportschool in bedrijf met hypermoderne apparatuur.

We zochten een rustige plek voor ons gesprek. In de ruimte waar wij een maand eerder de verloren wk-finale hadden gezien sprak Stefan openhartig en bevlogen over zijn leven. Ik hing aan zijn lippen en begon aantekeningen te maken. Daar kan ik ook niets aan doen; dat gaat vanzelf als ik een goed verhaal hoor.

Stefan vertelde over zijn afkomst, rauwe jeugd in Assen, de vele vrienden die hij had verloren. En hij sprak over zijn prima vaste baan die hij op een niet echt ideaal moment opzegde om zijn grote droom na te jagen: een eigen Personal Training Center.

En hier zaten we dan ruim tien jaar later. In dat prachtige pand aan de P.C. Hooftlaan, waar al veel mooie dingen gebeuren. Maar ik heb het sterke gevoel dat dit nog maar het begin is.

Stefan had niet alleen zijn omgeving, maar ook zichzelf verbaasd. En hij had mij geraakt.

Of ik zijn verhaal zou willen opschrijven, was zijn vraag.

Stiekem was ik al begonnen.

Afgelopen maandag besloten we het definitief te gaan doen.

Ik voel aan mijn water dat dit een bijzonder boek wordt.

Igor Wijnker

Igor Wijnker is een gedreven journalist-fotograaf die met veel empathie, geduld en een fijne pen verhalen vastlegt. Hij is ervan overtuigd dat ieder mens een boeiend verhaal te vertellen heeft.

Geef een reactie

Sluit Menu